Øygardssongen

Han breier seg, øygarden, lyngbrun og låg, 
med steingråe holmar i syne.
Det blinkar i tjørner, det blenkjer i våg, 
og storhavet bårar i brynet.

Tidt stod eg i undring ei solrenningsstund, 
når doggdropar glitra i graset,
og heimane helsa frå øyar og sund 
god morgon med solgull i glaset.

Og skutene stemnde i skjergarden inn 
på heimferd frå vidande verda.
Men inne på bryggja stod borna i ring 
og vinka velkomen frå ferda.

Varmt banka mitt hjarta når landet eg såg 
der havstril i hundreår budde
og bygde seg grender der gråsteinen låg 
og åkrar i villmarka rudde.

Ut rodde dei gamle i seksæringsbåt 
til havs på ei saltvaska tofte.
Dei henta or djupet den maten dei åt, 
og storgjævt var havet så ofte.

Men bles det opp nordvest med ròk og med eim 
som brått kunne over dei falle,
da hende det stundom at ingen kom heim, 
for storbåra slukte dei alle.

Og Herren han tok, men Herren han gav 
og svara so raust våre bøner.
Enn lyfter seg, øygarden, solgylt or hav 
med livsfriske døtrer og søner.

- Knut Øygard (1907-51), sokneprest i Fjell (1946-51)